آرشیو ‘ایالت مین:سرزمین جزبره ها و بادبان ها’

دو موش آبکشیده در بلندی(سفرنوشته های آمریکا:ایالت مین ۳)

پنجشنبه ۷ اسفند ۱۳۹۳

دیر می رسیم. موزه تعطیل شده.

ادامه مطلب …

دکتر ساعت های قدیمی (سفرنوشته های آمریکا:ایالت مین ۲)

چهارشنبه ۸ بهمن ۱۳۹۳

امروز می خواهیم به روش خوش آیند من سفر کنیم. راه بیفتیم کنار جادۀ سبز و باریکی که از پورتلند portland می رود به بث Bath و هروقت خسته شدیم سوار یکی از ماشین های عبوری شویم. جان از سر مهربانی با ماشینش می بردمان سر جاده ای که مسیر ماست.  جاده شماره ۱  در واقع جاده ای است در امتداد جاده اصلی که دور و برش هیچ وقت از خانه خالی نیست مثل جاده های شمال خودمان. باران نم نم می بارد و همسفرم نگران است که خیس شویم و کسی دو مسافر خیس را سوار نکند.

ادامه مطلب …

یک لیوان چایی دبش (سفرنوشته های آمریکا:ایالت مین ۲)

یکشنبه ۹ آذر ۱۳۹۳

همسفرم رفته روی عرشه و بساط صبحانه را آماده می کند. ساعت حدود ۶:۳۰ صبح است. به نظرم زود است برای بیرون آمدن از رخت خواب گرم و نرم. نسیم خنکی از روی یاقیانوس اطلس بلند می شود و از در کوچک اتاق، از روی پله های چوبی سر می خورد داخل. آن بالا روی عرشه باید حسابی خنک باشد هرچند ۲۱ خرداد است و آدم انتظار این خنکی را ندارد. بلاخره دل می کنم از گرمای دلچسب کیسه خواب. تا صبحانه بخوریم و دوباره گپی کوتاه بزنیم با “جان، ساعت می شود حدود ۹ وقتی راه می افتیم به طرف خیابان اصلی شهر تا سوار یکی از کشتی ها شویم.

ادامه مطلب …

کوچروی آبهای اقیانوس (سفرنوشته های آمریکا:ایالت مین ۱)

شنبه ۱ آذر ۱۳۹۳

5 روز برای دیدن ایالت “مین” خیلی کم است. آن هم وقتی قرار است از نیویورک با اتوبوس بروی به طرف شمال. هرچه فکر می کنم، راهی برای رسیدن به جزیرۀ مورد علاقه ام نمی یابم. با عکس هایی که از کوه ها و دریاچه های زلال جزیرۀ “بیابان کوهستانی” دیده ام، سخت است از خیر دیدنش بگذرم ولی چاره ای ندارم. اهل سرعت در سفر نیستم. ترجیح می دهم این پنج روز را در یک مسافت کوتاه پباده گز کنم تا سوار ماشین و درحال دویدن برای رسیدن به مقصد. در نهایت تصمیم می گیرم دو شب در پورتلند  بمانم و دو شب در فیلیپزبرگ. دو میزبان هم در کوچ سرفینگ برای این دو شهر پیدا می کنم که حسابی برایم جذابیت دارند و دوست دارم زودتر ببینمشان. یک ماهی تا سفر مانده و اگر همین حالا بلیط اتوبوسم را بخرم حداقل ۸۰ دلار سود می کنم. می خواهم تا پورتلند با اتوبوس بروم و بقیه مسیر را هیچ هایک کنم. دوستی هم پیشنهاد می دهد که همسفرم یشود که می شود. بلیط ها  را می خرم و هر روز این یک ماه را می شمارم تا روز سفرم فرا برسد.

ادامه مطلب …